Maltaverne

2009-06-29T20:49:00.003+02:00

MAŁA SYRENKA

Jest tak piękny, gdy zasypia w łożu jak w muszli
– nie płynie się w morze, by łowić śmierć –
pulsuje w głowie szum jak śpiew gdzieś z dna:
„miłości błękitna, ty w ciszę mi tylko rośnij,
niech zaznam, jaki jest nocy a spełnienia smak”.

Gdy zasypia, uchylone usta spijają gęstą ciemność;
Nigdy nie złowi tego krzyku w woskową sieć ucha,
Bo gdy rodzi się z bólu – w pieśń uchodzi bezdenną;
a gdy z pragnienia – to rozbija kryształ nocy
i woła słowa najgłębsze, których on, że śpi, nie słucha.

Na brzegu łuski nabijane w śmierć i brunatne ślady stóp...

To przeszło kochany, dziś, gdy do ciebie mówię,
jest niczym mdła morska piana, której nie zmąci
żadna słona kropla i śpiew żaden

Kiedy zasypiam obok to nie wiem,
że słuchasz tego głosu z ciemności
a u mych stóp już kotłuje się czarna piana
i opada z westchnieniem

x

2009-06-29T20:08:00.004+02:00

BARBARA

III

Prędzej wnoście kosze mleka
przecedzajcie w zbroje złote ligustrowe
niechaj tańczą trupie jadła
te orszaki cichokonne jadą w nowe
w gaje zbite oliwkowe

Tu manowce czarcie widłaki
bełtają skroniom białka oczu
ech, rozrumień dziejów proszek
bym nowego obuch poczuł
bym podkowy rdzawił gorsze
a złotymi mleczne konie podkuł
w poprzek
w popręg

Prędzej chleby toczcie w czas
gdzie się skrzą te łzawe kolce
gdzie nasz oddech w próchna las
a podkowy coraz gorsze
mlecze słodsze

A niech jadą w nowe w stare
na przytomnych zatracenie
a niech jadą po rolandzie
w krecim pisku myśli puchu
po złotych podków pogubienie
po duchu

A więc wnoście w przeszłe swoje
przekuwajcie żeliwnymi podkowami palisady
O, brodaci jeźdźcy świata
wy się chętnie przeiskrzacie w nowe
przetaczacie lekko bochny czasu
A po drugiej strony pozostają ci bez rady
bez kompasu

2009-06-29T19:56:00.001+02:00

CYWILIZACJA WODNIKA
II

Na powrót rzeczy wnoszą w nas cicho
bieleją w chłodzie poranka krzesła i komody
konkwiskadorzy na madonny oblicze chcą przysiąc
że rąk nie przyłożyli a jednak
jednak rośnie góra obrazów klejnoty rodowe
i śmiech perlisty – ktoś kufrów zapomniał
tam biegają z księgami tam znów ktoś stracił głowę

Nie na próżno dźwigają ten mizerykordiał
nie na darmo im dana
tratwa bez kapitana

Niech przepłyną!

Czerwone wino
jak czas co ocala złote krople chwil i rezedy

Wynieśli do ogrodu filiżanki z porcelanki i cymelia

Gdyby okręt miał spłonąć to i jeszcze pół biedy
ale tu konstelacja się zmienia gwiazdy w pęczki ktoś zebrał

Konkwiskadorzy butni wchodzą chrzęszcząc żelazem
gdzie nie czas ich więc cherlawi poeci
na powrót rzeczy wniosą cicho
i zwyciężą jak Bóg w niebie zwyciężą tym razem!

x

2009-06-29T19:55:00.002+02:00

BŁĘKITNA REWOLUCJA
I

Będzie jej szkoda złoconych świeczników,
Miękkich ołówków, drzewa magnolii pod oknem,
dalekiego portretu, requiem, wschodnich świątyń
i kaligraficznych znaków;
tego, co zastygłe i co samoistnie ukształcone,
kilku obrazów, dźwięków, westchnień;
kilku rzeczy, które zostają bezpowrotnie
na chłodnej marmurowej posadzce,
bo nie można ich zabrać w daleką nagłą podróż.

Kilka rzeczy zaledwie, których wspomnienie jest zbyt odległe,
by je ocalić od niepowtarzalności.
Kilka tych rzeczy, ale dłonie stają się ciężkie.

– Niczego nie bierzemy ze sobą, panienko!

– I bagnet przebija ślisko jedwab i koronki –
Niczego, bo żadna rzecz nie jest w nas.
Żaden diament nie wytoczył się z otwartych żył.

Narasta po schodach chrzęst butów, dosięga do oczu
wrącą purpurową lawą
i w ciszę złotego pałacu
wbija się
ostry krzyk pawia.

x

2008-12-19T21:10:00.002+01:00

SZUKAŁEM CZŁOWIEKA Z BAGIEN

Blada kobieta, którą spotkałem w drodze do Toulōnd,
była wędrowną przekupką, śmiejąc się dała mi słowo,
że zna przyszłość i przeszłość zgaduje nieomylnie.
Spytałem więc o los Mourir.

(ciało trzeba wypatroszyć, zostawia się tylko serce
i oczy, a potem dokładnie nasolić)

Nigdy nie widziałem podobnych dłoni,
jakby zbielałych od przekładania torfu,
który zwozi się w dół rzeki
na ogromnych barkach aż do Saintcourt.

Pod wpływem uporczywego spojrzenia
jej palce bezwiednie zakreśliły jakieś znaki
i spoczęły na twarzy jak skrzydła kruka.
Wtem jeden z węzełków upadł, otwierając się, i na drogę
potoczyły się zgniłe jabłka, wielkie nożyce i woskowa
dłoń o perłowych paznokciach

Po zachodzie słońca chłód tak szybko rozpełza między drzewami...

Więc znów spytałem o los Mourir,
bo ze smołowni wszyscy odeszli miesiąc temu.

(potem smaruje się je olejami i woskiem
i przed zaszyciem wypełnia mirrą, piaskiem i trocinami;
tak przygotowane suszy się na słońcu
i zawija w tkaniny)

Oczy kobiety nagle pociemniały, twarz zastygła:
– Tam... na bagnach... smolnicy... tam...

Jej nagłe zniknięcie odebrało mi pewność siebie.
Nie dowiem się więc, czy Mourir spowita w materię
to ta sama Mourir Ēternel
którą znam

x

2008-12-19T21:08:00.000+01:00

TY
który dajesz siłę i czas
by uleczyć ból
którego nie chce się uleczyć

dajesz nephentes na rany
łagodną maść ziołową
na rdzewiejący wewnątrz grot

który dajesz najwyższy czas zapominania
i obole do zamknięcia oczu co noc
gdy tymczasem pragnie się dźwigać do końca
ten sztandar cierpienia
i czuć dławiący kurcz serca

gdy spadnie miecz
daj pamiętać jego stal długość i ciężar
bym zbudował na jego wzór
świątynię albo wiersz
bym jego słone ostrze w sobie pamiętał

który łagodzisz największy ból
nie odbieraj mi czasem jego słodkiego smaku
ani mądrości którą może zrodzić

Ona i tylko ona zabiera wszystko
gdy już przychodzi

x

2008-12-19T21:06:00.001+01:00

Chanson de geste

bitwa skończona
przytulone do ziemi policzki przyjaciół
nie utrzymam już na piersi przebitej zbroi
czekam gdy przyjdzie ona
zgasić kołpakiem słowa
tak chciałbym rzeczy ujrzeć ostateczność
w nieukojeniu moje życie ociera się o wieczność
i płonie –

– boli mnie w piersi studzwonny poszum
a głowę moją
niechaj skłoni
mroczny las niebiosom

jestem rycerz bez zbroi wydany kroplom deszczu
pełen mądrej śmierci
pod tym drzewem na górze otulony w samotność
pełen krwi zakrzepłej

za kurtyną deszczu
jej twarz bladsza nad welon
gdy ona
otarłszy się o mnie jak miecz
tylko słowa wzięła

oczekuję – na białym koniu... ma nadejść niebawem
oczekuję – na tarczy
oczekuję – na nią

potęgo wiatrów różo róż poezjo ciszy

x

2008-12-07T19:46:00.001+01:00

nie będę szedł więc ścieżką Prawdy
niczym ślepy homer niczym jestem
nie będę miał bogów innych nade mnie
nie mogę z pustą latarenką serca
przedzierać się przez splątane mroczne
życie wezbrane żółcią jesieni
nie będę mówił i złorzeczył myślą mową
zaniedbaniem
nie będę na złotą wędkę szczęścia łowił
gdyż się stanie

może jest moje przeznaczenie
siedząc na brzegu
rzucać kamienie
i płakać

nie będę szedł ścieżką Prawdy nie będę
nie mogę zabić czarnej królowej wywyższonej nade mnie
przez jabłko żywota zaciśnięte w dłoni
nie będę chronić się przed bólem w dusznym pałacu
gdy przyjdzie otworzę drzwi na oścież (życie – cóż po nim)

bo to jest moje przeznaczenie

nie będę szedł ścieżką Prawdy
nie będę

x

2008-12-07T19:45:00.003+01:00

Wielka jest jesień
stoją w złocie ciche ulice
wbijam się w nią po nieboskłon skrzepły
mądrzejszy o ten ból lecz nie mogę krzyczeć
o tę ciszę się otarłszy – jakbym o śmierć
był mądrzejszy
zwycięży wrzesień

ale dni są – pełne milczenia – na cóż mi błękit
tylko krzyk może noce rozkołysać bezdennie
w nieukojone zimne dłonie nabierać czerwone
liście
trzeba kochać trzeba cierpieć trzeba tęsknić
jesień będzie istnieć

x

2008-12-07T19:45:00.001+01:00

Powiedzcie najmilszej mojej
że pojechałam do Maltaverne
w złotej klatce w dwa czarne spienione konie

Odkryto wczoraj galaktyki nieznane do wczoraj
...więc są w tej ciemności młode zielone buki
a pod nimi pachnące w paproci poziomki...?

Powiedzcie jej że konie poniosły i na przełaj
wprost na wyspy chwil nieobeschłych
– Maltaverne z rozpaczy chyba pęknie jak serce –
i że bałam się sama w noc jechać powiedzcie
bez latarni jej serca i aureoli aniołów
Więc zapłaćcie w koronach czarodziejce
(choć tym razem zaniedbała zamknięcia bramy na noc)
niech ma pod dostatkiem czekolady i winogron
i stron jasnych jak słońce

I powiedzcie jej by mnie nie szukała
po drugiej stronie nieba
zbłądziłam wracając do Maltaverne
a kiedy zasnęłam Książę wyjął ze mnie
jak cienką nitkę oddechu – smugę duszy
i gdy biegł przez ciemny bukowy las
zgubił ją wśród paproci i pajęczyn...

Opowiedzcie miłej mojej baśń o miłości i śmierci

x

2008-11-24T22:29:00.002+01:00

Najdalsza jest droga przebywana samotnie
w strugach deszczu od domu do domu
jaki się jeszcze nie przyśnił nikomu
sen o umieraniu

Najgłębszy jest błękit w który wchodząc
opuszczasz kołyskę jego dłoni
czarne drzwi nocy kopiąc nogą
jak w śnie o umieraniu

Lecz jest też kraina do której dusze
zbiegają się jak do wodopoju
przeszyte światłem jak słowem które już nie rani
i jest samotność – jasna droga ciszy i spokoju
w którą zapada się
jak w sen o umieraniu

x

2008-11-24T22:29:00.001+01:00

MIĘDZYLESIE

Leśna droga wiedzie aż do granicy oddziału
Pod starymi świerkami jeszcze długo leży śnieg
choć niedaleko skrzy się słoneczna polana
byle tam dotrzeć, potem już tylko ugory
i drogą w dół przez zrąb nad jezioro...
byle przejść...

Wtem
spada na mech świerkowa ciemność
biegną na wprost rozszalałe zwierzęta
rozrasta się podcień otwierają się nieba
i napływa zaleśna strona pod samo gardło

drzewa z głuchym stęknięciem padają na ziemię
wylewa się srebrne światło przez brzegi horyzontu
a na krańcach grunt zapada się jak grób miękko
aż pozostaje tylko świerkowa wyspa na koszmarnym morzu
z zamykającym się nad głową łopotem skrzydeł

las oddycha ciężko toczą się jagody parują mgły i czeremchy
sarny uginają kolana jakby porą snu była ta ciemność
i składają głowy na kamieniu brunatnordzawym i wilgotnym

wiruje polana jak oszalała karuzela budzą się demony powietrza
moczary sapią i chichoczą wyłuskując białe kości brzozy
skrzypi dzika grusza z powieszonym psem
las nachyla się...

Leżę na zimnej drodze i głośno krzyczę

Aż przychodzi mój ojciec – leśny czarodziej – i zamyka go na klucz

x

2008-11-24T22:28:00.001+01:00

mojej córce

powiedziała mi, chodź, poszukamy muszelek,
powiedziała mi, a ja co noc chcę wyjść z wieży –
– wąskie kręte schody kończą się w połowie –
nie mogę, mówię, jestem za duża, kłamię, nie mogę...
Słyszę w głowie jej strach
lecz jestem zbrojna w przyswojoną mądrość
(jakaż kobieta, że tak nie dba o ciągłość?)

Chodź, słyszałam, że śmierć bywa nad skalistym brzegiem
– tak ją umieć wpisać w beztroskę życia –
Kończą się schody
teraz już tylko długa droga z muszelek

Powiedziała mi, bądź gotowa na miłość
która wyłania się z ciemności

Jakiż blask dnia może mi zastąpić jej nieobecność
jaka rozpacz
jaka wieczność
jaka krucha niewinność mieszkająca w oczach dziecka
ale niespodzianie przepojona złem

Nie pójdziemy już nigdzie razem, tam się kończy otchłań
A my w niej...

x

2008-11-24T22:27:00.002+01:00

kim jest ten, co do wrót ciągle kołacze
dałaś mi, mamo, zbroję twardą
i oszalały chłód który żre mi serce
myślałam, że Kogoś kocham
lecz i jego nie kochałam

nie nauczyłaś mnie nocować na pustyni
ani nawet języka wilków – nic mi nie dałaś

a ja byłam kołyską wiatru
naczyniem krwi igłą strachu
ścieżką milczenia
we mnie się obce światy spiętrzały
i rosły
więc biegłam krzycząc
by zagłuszyć ból
to dojrzałe przerażenie dopiero teraz pojmuję
lecz wtedy było jak dzikie zwierzę

choćbym każdej nocy otwierała mu drzwi
wiem że nie ma odwrotu
i myślę: dobrze że jest skrzynia z poezją
dla tych co nigdy nie kochali
naprawdę
choć umierali z miłości

gdzie więc się podział porcelanowy dzwoneczek mojej duszy

czy odtąd już zawsze głuche dudnienie

i kim jest ten co tak ciągle kołacze

2008-11-23T01:21:00.000+01:00

Nadchodzi jesień i płacze za mną Maltaverne
boże wyrwij mi serce niech mnie uniesie
zimny wiatr nad brzeg sinej wody

przychodzę do ciebie kochany
bo chcę przestać czekać chcę zamknąć na noc dom
i poddać się – potędze szumu i mądrości świata

do Maltaverne wchodzę przez bramę żelazną
i staję się taka sama jak tysiące lat przedtem
jakbym nie doszła do końca jakbym już nie była człowiekiem
tam widzę jak zacierają się znaczenia

to stale wraca – podaj mi rękę
przez lato ciemne
wyrwij mi serce
nie mogę więcej
cierpieć

przykro mi Maltaverne tym razem się nie zatrzymam
nie będę spałować żywicznych sosen nie będę zbierać jabłek
nie będę rwać dzikiej róży na wino grabić siana pić miodu
nie będę kochać opalonych chłopców i myśleć o nich kiedy pada śnieg
nie będę pływać na Lance jeść mirabelek całować się i płakać
już nie będę
ona
jest większa ode mnie
Maltaverne
I mocniejsza

2008-11-23T01:16:00.000+01:00

Śni się jej teraz czasem duszne Maltaverne Rapun letnią porą
gdzie przez podwórko przebiegała ścieżka nad jezioro
gdy od upału pożółkły liście śliw, woda niebieściła się w stalowym niebie
a Maria zmieniając każdą chwilę w przygodę nie była jeszcze rozdwojona
dawała się ponieść nurtowi wydarzeń w gorącym słońcu
w sukience w zieloną kratkę z łatką-biedronką, bosostopa i śniada
na wysuszonym przez sierpień podwórku z rdestem i badylami rumianków
gdzie rwała życie całymi garściami

gdzie pośród tych zabaw aż do ciepłego zmroku o zapachu lip i ziemi
pośród rozkrzyczanych zbóż, ponazywanych miejsc, niefrasobliwości,
z jaką chwyta się dni jak pasikoniki w jarzębinach i motyle;
wśród dziecięcych przyjaźni i gier o wciąż ustanawianych zasadach, wśród fal
w którym zakątku Maltaverne stała zła matka, że jej wtedy nie dostrzegła
że nie wymknęła się jej z rąk

Brunatna ścieżka znaczy ślad od nadgarstków aż po każdą noc
i prędzej czy później znajdzie mnie i odetnie mi drogę
bo dla niej świat się nie zmienia i trwa jedna pora roku

Dlatego czasem śni mi się letnia kraina dzieciństwa
nad którą wisi dzisiejsza duszna ciemność
bez powrotu

x

2008-11-23T01:06:00.000+01:00

Szukam cię stale, na szarych kontynentach
gdy przemierzam śnieżnobiałe wyspy nocy
gdy zanurzam się w pękający z zimna las
szukam cię każdego dnia, w miękkim zagięciu łokcia
w winnych jabłkach, kruchych niecierpkach, a nawet w zawilcach
szukam cię poprzez najmniejszy szelest czy dotyk czy smak
jeśli nawet pewna zastałość się wkradła do mojego serca
wciąż idę za tobą
przenikam ślady, a znaki czytam i wiem
dlaczego nie było cię ze mną, kiedy rodziła mnie
gwiazda niepokoju pośród morza nocy, gdy zapętlał się
nad głową siny strach i przepływał jak zła ryba w nagą darń

Już nie będę – przecinam turzycą brzuch, lecz daremnie
śnię o tym
gdzie jesteś cicha i łagodna jak studzwonna łąka
aż zmaleję o świcie do źrenicy w oku
wypłukanym deszczem

Czy tylko miłość może nas ocalić
i uchronić od potępienia
tego co jeszcze mogłoby dotknąć nas każdego dnia
więc zamknij mi oczy szorstką dłonią i pochowaj głęboko

Szukam cię mamo na obrzeżach śmierci i w najboleśniej pękniętych snach

x

2008-11-21T22:18:00.003+01:00

Tarcza dnia trzeciego

Pierwsza jest tarcza złocona i cicha
Owoc w dłoni okno otwarte w noc
Ciągle zmaga się z krwawą sową
Odchodzi do końca nie wiedząc dlaczego
i po co ale złota jest i milcząca

Druga to tarcza złego oblicza
Kto płacze bo śmierć go tylko zachwyca
Ale w Radż-Ahall jedynie sam przy stole
strażnik zakazanej bramy klucz trzyma w ustach
Tłuką mieczem w tarcz – Wpuść nas!
Nie wpuszcza

A trzecia tarcza – jej chyba nie ma
Ranis już dawno stała się jedna (pusta?)
Nikt nie wie która to strona co się księga otwiera
Stultisfera to nie jest statek ni lubrykat
Tak się strona zamyka! O włodarzu ciemności
Całe brzemię tajemnic – a tu głupi księżyc
Jak stal ciało przenika – całe skłonne

Tarczo chroń nas przed Nią i przed wszystkim
Co tak nieuchronne

x

2008-11-21T22:11:00.005+01:00

tricky

Największy przyjaciel, pan cierniem toczonego serca,
zaklinacz przestrzeni między skinieniem a odejściem;
Głos jego pustą nocą wiruje jak szerszeń,

który zabłądził z zaświata

i otacza zamglony wzrok nimbem przywołań, tchów, sensem,

lub samym tylko dźwiękiem.

On przeszedł ze mną przez bagna w Maltaverne aż do drewnianej grobli,
gdzie jedliśmy anafranil i czekoladę tak gorzką, że pociemniały nam
usta. Spijaliśmy gorycz ze swoich snów. Mocno. Do bólu...

Potem ja opalałam się na brzegu i patrzyłam, jak on
pływa w sino-arbuzowym jeziorze. Dym w jego gardle...
Tak, wiedzieliśmy, że są rzeczy ważniejsze w życiu.

Dziś w chorej świątyni prawej strony wołam jego imię -
- głuchy pogłos.
Przykładam wspomnienie mszalnej, bagiennej miłości
do tych, co odeszli,
i do jego ciemnej zastygłej twarzy z niemym konturem ust...
Mój przyjaciel, pan największej światłości otoczonej przez mrok

x

2008-11-21T22:08:00.000+01:00

Kobieta na moście

o jeden krok nad tym co ma niebawem nadejść
choć już kołysze się przęseł żelazna sztaba
może nikt nie zawoła kiedy ostry księżyc
a ona stoi na tym moście sama
patrzy jak smugi lodowe zaciskają rzeki w pięści
i już wie że nie przypłyną tego roku wysokie okręty
bo rzeka stoi gniewnie okutana lodem
lecz nawet jeśli żagle spadną jak zwarzone chłodem
ona bosakiem ściągnie gwiazdy by oświecały drogę
i będzie tak czekała z głową lekko przechyloną
jakby z czekania wyłącznie składał się jej stężały żywot
dopóki wszystkie statki nie przepłyną pod przejrzystą lodu szybą
wysoko ponad ziemią
ona będzie stała smakując chłodno szeleszczące głoski jego imienia
choć rzeka już szarpie się spod lodowego okucia
twardą skronią wybijając zręby
aż zagrzechoczą kry jak kołatki świętych
aż przepłynie przez nią chłodny napój życia

x

2008-11-20T19:50:00.001+01:00

Córka króla Haddiga od lat pogrążona była w śmierci –
– służba cicho chodziła po schodach i przykrywano latarnie,
kiedy wszystkie smoki i ptaki i elfy opuściły ich królestwo,
a uczeni trwonili srebro na rozdrabnianie ich potęgi,
choć nie wierzono już w kłody ni kamienie w chłodnej krainie,
córka króla od lat pogrążona była w śmierci.

Wyruszył więc Haddig na południe do ziem nieśmiertelnych,
bo nie miał nikt odpowiedzi ani maści, co goi wszystkie rany,
nawet te zadane mieczem z metalu, który nie istnieje.
Ruszył więc wespół Haddig i długo wędrował po świecie,
aż wreszcie niezmiennie pełen nadziei spoczął na wzgórzu pod drzewem.

We śnie ujrzał swój przemieniony zamek i ciemną książęcą komnatę
i młodego mnicha w ciemnym kapturze, który uśmiecha się głęboko
do jego córki, a ona wstaje i idzie przy dźwiękach kornetów i trąbek
prosto w objęcia postaci, która góruje nad jej kruchym istnieniem.

Król Haddig zbudził się i znów ruszył w drogę do nieśmiertelnych krain,
aż dotarł pod wysoki nieprzebyty mur, lecz kazano mu zawrócić w śmiertelność
i odejść; wtedy wiedźma, która go wiodła, zabiła koguta i przerzuciła przez mur;
Król skłonił głowę, a odchodząc usłyszał jeszcze jego głośne pianie.

Gdy powrócił do zamku z czarnego marmuru i stanął na schodach,
dobiegły go głosy kobiet drapiących twarze, by płakać krwawymi łzami;
Haddig zdjął zbroję, narzucił kraj płaszcza na głowę i uchylił kamienne drzwi
– poprzez ciemność zdławioną szumem pochodni ujrzał puste zimne łoże...

2008-11-20T19:32:00.000+01:00

Dla Ciebie

na zawsze będę przeciągać tę pustą kołyskę wiersza
do twoich nieobecnych dłoni od mego nikłego serca
tak, będzie jak przedtem – i potem – gdy nie było ciebie
czyż jest miłość od tej okrutniejsza, która głosi samą siebie
czy jeszcze jest
jak ty w przesmyku istnienia
pierwsze słowa modlitwy
do drzew do kamienia do wody do dusz zmarłych przed nami
nieskładna inkantacja – nadzieja pierwsza
delikatny oddech ziemi słabszy od ciszy
lecz już zdolny wysnuwać góry ze swego wnętrza
jeszcze tylko sześć głuchych bram między nami, słyszysz
zapadają jedna po drugiej – każda coraz dalej
daremny szept w pustkę – tylko zobaczyć twój uśmiech
jaka siła nas oddziela od siebie tak trwale
że poza nami już nie ma nic
będę więc słać poprzez ciemność słowa do ciebie
dopóki dane nam będzie żyć

2008-11-20T18:12:00.000+01:00

IFIGENIA

To była chwila tylko, gdy twa ulotna obecność
– ulotniejsza niż przeczucie snu o wyzwoleniu za wszystko –
stała się zaczynem mitu, gdzie jedność jest możliwa
ponad wszystkim tym, na co składa się życie
– jedność, która poprzez ciebie dopiero mogłaby nas stworzyć we mnie
gdy zaczyna się smakować słowa znane, a jakby wypowiedziane po raz pierwszy
w tej krótkiej chwili – przystani nienazwanej miłości
każda rzecz jest niczym dopiero co wyłoniona
i wiekuista

A potem dzień, w którym odszedłeś – drogą, co nie jest już drogą
za Bramę, za kamienny Ołtarz, za Miasto, za Świat, Niebo,
do tej domeny tak szczelnie zamkniętej i tak niepojętej jak kraina,
gdzie we śnie zmagają się bogowie, demony i ludzie wołając mnie
w nie znanym języku
A potem daremna próba – nie podeszłam do ciebie, obudziłam się
po trzech dniach
w brunatnej pościeli i w bólu pulsującym jak idealna, zgrana melodia
cierpienia, które poza sobą nie służy niczemu i dla nikogo,
odsłania tylko całą daremność jałowego poprzez siebie istnienia
co już nawet nie stwarza na pozór złudzenia i sensu odmiennego od ciebie
bo skoro nie miłość, podczas gdy właśnie ona, to w takim razie – co?

A potem przepotężny strach, kiedy już się wie, że to nie będzie łagodny sen
podróż do siebie

to raczej jak kamień z wyżłobieniem niczym rynna
i inne dłonie uniesione, ciemniejący las rąk – jeśli to uwolni ich gniew i ta noc
da im siłę, by trwać, by po nagim ostrzu dziś i na zawsze spłynęła
ich gorzka wina, lęk, ból, gniew i głębokie osamotnienie

niech on zabije we mnie Śmierć

Być może pójdziemy wtedy już wszyscy, a każdy w którą zechce stronę
do swoich plemion, do białych szat lub czarnymi drogami do śródziemia
a potem dalej – wypełniać wszystkie wizje raju, te najprostsze i te złożone
po to, co święte, na najświętszej górze w samym sercu świętości i cienia

To była chwila tylko, gdy był pan ze mną w domu słów, w pałacu świata,
gdy pod hebrajskimi znakami dotknął pan przelotnie moich dłoni ostatniego dnia
i uśmiechając się otworzył na oścież drzwi do wieczności
aż światło napełniło zstępujący ku nam gmach

1999

2008-11-19T21:13:00.000+01:00

L.
***
Świat po tobie zasklepił się w purpurową bliznę wczesnej jesieni
tego dnia, gdy zrozumiałam, że zawsze – ty po jednej, ja po drugiej stronie snu –
stać będziemy nieodmiennie poza wszelkim zrozumieniem
i choćby nam się objawiały obce litery i znaki i wszystkie możliwe odcienie słów,
nie będziemy dla siebie niczym jak tylko na wskroś odległym uśmiechem,
poza granicą skóry i gęstniejącą nieobecnością naszych człowieczych gmachów:
katedry naprzeciw poziomego labiryntu z litych malachitowych gór.
Ta nieprzebita kotara, jednostronne splątanie nadziei i strachu,
że twoja odpowiedź – jeśli nadejdzie – oby nie była chłodniejsza nad cienki nóż
do otwierania żył kopertom sztywnym od pogardy jak sztolnie srebrne

Świat, w którym przez wrzesień próbuję połączyć cząstki światła z objawieniem,
by nie pamiętać chwilę, że jeszcze ty tam jesteś, we mnie i przeze mnie,
choć tak doskonale dla siebie z inną już wagą w dłoni na każdą rzecz;
wciąż jesteś na całą przemożną przestrzeń zagęszczoną aż do obsydianowej czerni –
– już kamień, lecz słodsza od drogi mlecznej, bo wciąż tam jesteś

to wszystko jest gorsze od łagodnej śmierci, miłość co raz to przepojona cierpieniem
pośród zwykłych dni przykrytych miękko śmiechem i szukaniem słów
nasze światy równoległe nagle przecięły się, niepotrzebnie jak cienie, więc znów
po dwóch stronach krzyża, ty i ja, już niczym nie jesteśmy dla siebie...

2008-11-12T19:59:00.000+01:00

dla L

Dokąd teraz pójdę, kiedy opuścił mnie mój pan Gautama
złota kotwica świata i krainy ujrzanej w ostrym białym blasku

będę czernić sobie brwi i rozcierać w palcach lekki ryżowy pył
a potem płynnym ruchem przekładać przez ramię
sztywny jak mój szloch pomarańczowy szal z bladobrunatną plamą
besztać służącą za każdą stłuczoną filiżankę na kamiennym progu
i nasłuchiwać, czy kroki w ogrodzie nie zwiastują mi ciebie
choć wiem, że przez mój ogród nie biegnie już żadna z twoich ścieżek
a szmer wiatru nie jest i nie będzie twoim oddechem
gdy bez końca wpatruję się w mozaiki liter o ostrych brzegach
i próbuję pojąć, że przestrzeń, gdzie teraz być może jesteś,
wypełnia to jedno białe i jaskrawe światło, płomień chłodu i powietrze

ale nie pojmę, bo przecież moje gładkie lśniące ciało
nierozkwitła róża pragnienia i ciepłe źródła złączonych dłoni
nad pustą kołyską z jadeitu i chalcedonu nad gęstą białą trumną
bo przecież ja pełna krwi na drugim brzegu rzeki wezbranej zdumieniem
dla ciebie jestem
miłość też może być głębokim oświeceniem
lub odejściem

każdej nocy uporczywych cykad na rdzawej łące przez mgłę mokrą
odwijam lepką ciemność i zakrywam się z powrotem
zagryzając usta, by nie zawołać, kiedy widzę cię przez okno
gdy idziesz tam jak zawsze odchodzisz w portal świątyni chłodu
a brama jak mroczne niebo zamyka się za tobą z głuchym łoskotem

2008-11-11T17:46:00.002+01:00

***
kraina Maltaverne będzie stała sennie do dnia
nim tu wejdziesz, do końca przepojony zdziwieniem
ale nie będzie dla ciebie miejsca nad urwistym brzegiem
tylko Maltaverne jesienne zakrzepłe pod śniegiem
łagodne i ułożone i piękne

i nawet tam gdzie cię nie ma ono jest i jaśnieje
by nie zostały po nas puste miejsca na przestrzał
ale najpiękniejsza jest Maltaverne nocą pośród gwiazd
jeśli wejdziesz to pamiętaj że jesteś
i idziesz otoczony mą pośmiertną łaską
i słów palankinem jedwabnym
jak komeżka

nie śmierć jest straszna
lecz umieranie
i nie śmierć ale taniec
i nie miłość nawet

obudzi się Maltaverne jeśli tylko wejdziesz i będziesz
dostaniesz we władanie wszystkie Wody Gwiazdy i Las
zostaw to potem na brzegu – nawet jeśli to tylko bezbrzeżny żal

Maltaverne najlepsze i piękne zamykam na Noc srebrnym kluczem
i nastaje nastaje ten niewymowny czas

2008-11-10T17:20:00.001+01:00

3

tyle lat zszarpanych na znalezienie Ciebie
kolejne niepewne próby
słów w nieznanych językach
i cudowna pewność że tym razem
to jest
lub gorzki smak złudnych uniesień
byle nie zostać samemu w noc
byle nie ulec frazom siejącym zwątpienie
że to nie jest
byle wierzyć

dziś już ustały rzeki i wyschły oceany
lecz nie jesteś na całym pustym niebie
nie jesteś przez to że nazbyt wyszukany
zbyt bolesny
o jeden raz za wiele
o jeden krok niepewny
nad ciemną krtanią doliny
dokąd zmierzają wszyscy
co i tak zginą

...

2008-11-10T00:18:00.004+01:00

Najpiękniejszy dzień wiosny
spienione jabłonie i forsycje

A Maria znów pracy oddana
zanurza się weń po łokcie
i wędruje koleinami interlinii
Potem nad żebrami kaloryfera
nadbudowuje doniczkowe Ogrody
Kongenialnie naśladuje życie
w najdrobniejszych szczegółach
ale tak naprawdę niezupełnie nie do końca...

W oknie naprzeciwko stoi dziecko
w skrzydłach świątecznych firanek
patrzy na chłodny niedzielny dzień
i ten poranek znów
mija im razem

Więc Maria ponad słowami
wyciąga do niego dłonie
jednak nie może przebić się
na drugą stronę przez tę otulinę
z anafranilu
która oddziela ją od rzeczywistości

Patrzy jak przez framugę okna
przechyla się niedzielne dziecko...

I gdyby nie oślepiająca śmierć
ujrzałaby że unosi się na skrzydłach
prosto w konstelacje mleczne
a potem spływa na jej dłonie
łagodnie i bezpiecznie

2008-11-10T00:11:00.003+01:00

Jasność nie jest dla mnie światłem
Pochodnią unurzaną w nocy rozpalam czucie zimnych dłoni
Nie zdoła zasilić kosmosu jedna wątła energia
Może gnijące ciało obfitszy przyniesie plon
I rozwodniony mózg ugasi nienasycone pragnienie
gorącą czarą światła
Ileż razy można przezwyciężać ułomności serca
I rozkładać ramiona na okręgu – nigdy więcej nie będę
Lecz tak jak teraz także nie mogę być

Łagodna Nocy odgryź mi głowę niech poczuję prawdziwy ból
Zgaś ją jak pochodnię – lampy kołyszące zimnym ogniem
Nad drogą która znów kończy się bez ostrzeżenia
Czy tym razem uda się wzbić nad nią aż po gwiazdy
w najgłębszą ciemność
Nie będzie mi mózg dyktował swych praw
I miłość nie będzie mieć władzy nade mną

zamiast wstępu

2008-11-10T00:01:00.000+01:00

WSZECHWIEDZA O WIEDZY WSZELAKIEJ

czyli

moja ogólna teoria wszystkiego